یک نظرسنجی تازه در منطقۀ درهم نشان میدهد که اکثریت قاطع باشندگان از انتخابی ماندن رئیس منطقهای حمایت میکنند؛ موضوعی که همزمان با افزایش مخالفتها در برابر قانون ایالتی مطرح شده است؛ قانونی که به حکومت فورد صلاحیت میدهد این مقام را تعیین کند.
از میان ۱۳۱۱ باشندهای که در این نظرسنجی اشتراک کردهاند، بیش از ۹۲ درصد گفتهاند که از انتخابی بودن رئیس منطقهای حمایت میکنند، در حالی که سایر پاسخدهندهگان یا با این نظر مخالفت کردهاند و یا گفتهاند که برای تصمیمگیری به معلومات بیشتر نیاز دارند.
ماه گذشته، حکومت فورد قانون حکومتداری بهتر شاروالیها (Better Municipal Governance Act)، را تصویب کرد؛ قانونی که شیوۀ انتخاب رؤسای منطقهای را در هشت شاروالی سطح بالا تغییر میدهد. این مناطق شامل درهم، پیل، یارک، هالتن، نیاگارا، واترلو، موسکوکا و سیمکو کاونتی میشود.
براساس این قانون، وزیر امور شاروالیها و مسکن میتواند رؤسای منطقهای را تعیین کند و به آنان صلاحیتهای «رئیس قدرتمند» بدهد؛ صلاحیتهایی که اکنون برخی شاروالان در اونتاریو از آن برخوردار اند.
حکومت فورد میگوید این قانون حکومتهای منطقهای را مؤثرتر میسازد و روند تصمیمگیری دربارۀ پروژههای مسکن و زیربنا را سرعت میبخشد.
راب فلاک (Rob Flack)، وزیر امور شاروالیها و مسکن اونتاریو، هنگام معرفی این قانون گفته بود: «ما همیشه از شرکای شاروالی خود، چه در سطح پایینتر و چه در سطح بالاتر، حمایت خواهیم کرد تا راهحلهای محلی ارائه کنند؛ راهحلهایی که برای مالیهدهندهگان ارزش بهتر داشته باشد و روند تصمیمگیری را سرعت ببخشد.»
الیزابت روی (Elizabeth Roy)، شاروال ویتبی، گفته است که نتایج این نظرسنجی «پیام بسیار روشنی» میفرستد که باشندگان میخواهند در انتخاب رئیس منطقهای صدای مستقیم داشته باشند.
وی به وصال تلویزیون گفت که این یافتهها نشان میدهد باشندگان میخواهند در اینکه چه کسی رهبری شورای منطقهای را برعهده داشته باشد و آیندۀ منطقۀ درهم را هدایت کند، نقش داشته باشند.
روی در ماه اپریل پیشنهادی را مطرح کرد و از شورای منطقهای خواست تا یکبار دیگر ترجیح خود را برای انتخابی ماندن رئیس منطقهای از سوی باشندگان تأیید کند. شورا این پیشنهاد را تصویب کرد.
روی گفت که نگرانی اصلی او دربارۀ تعیین رئیس منطقهای، مسألۀ پاسخگویی است.
او گفت: «رهبران شاروالی زمانی قویتر اند که مستقیماً در برابر باشندگانی که به آنان خدمت میکنند، پاسخگو باشند.»
او استدلال کرد که رئیس تعیینشده بهجای پاسخگویی مستقیم به باشندگان درهم، به حکومت ایالتی پاسخگو خواهد بود.
روی افزود: «باشندگان حق دارند در انتخاب رهبری که در هدایت این تصمیمها نقش دارد، صدای مستقیم داشته باشند.»
جان هنری (John Henry)، رئیس کنونی منطقۀ درهم، نیز با این تغییر مخالفت کرده است.
پس از تصویب این قانون در ماه می، هنری گفت که گرفتن توانایی مردم برای انتخاب رئیس منطقهای، پیوند مهم میان باشندگان و رهبری منطقهای را قطع میکند.
هنری در یک اعلامیه گفت: «دموکراسی زمانی قویتر است که رهبری از راه اعتماد عمومی بهدست آید، نه از راه تعیین شدن.»
هنری همچنان به همهپرسی سال ۲۰۱۰ درهم اشاره کرد که در آن حدود ۸۰ درصد رأیدهندهگان از انتخابی بودن رئیس منطقهای حمایت کرده بودند.
پگاه محبزاده، باشندۀ اوشاوا، گفت نگران است که تعیین رئیس منطقهای باعث کاهش دموکراسی محلی و پاسخگویی شود.
محبزاده در پاسخ ایمیلی به وصال تلویزیون گفت: «من باور دارم هیچکس بهتر از باشندگانی که در یک جامعه زندگی میکنند، نمیتواند برای آن جامعه تصمیم بگیرد. حکومت باید به باشندگان اجازه دهد رئیس منطقهای خود را از طریق انتخابات انتخاب کنند.»
این قانون همچنان با انتقاد احزاب مخالف در اونتاریو روبهرو شده است.
وین گیتس (Wayne Gates) و جنی استیونز(Jennie Stevens)، نمایندهگان حزب دموکرات نوین اونتاریو، این قانون را حمله بر دموکراسی محلی خوانده و هشدار دادهاند که این قانون صلاحیت بیش از حد را به یک مقام انتخابنشده میدهد.
انجمن شاروالیهای اونتاریو نیز از حکومت ایالتی خواسته است که در این تغییرات بازنگری کند.
این نهاد استدلال میکند که تصمیمها دربارۀ رهبری منطقهای باید در دست مردم محل باقی بماند و تعیین رؤسای منطقهای و دادن صلاحیتهای «رئیس قدرتمند» به آنان را «از بنیاد غیردموکراتیک» توصیف کرده است.
این انجمن میگوید رؤسای منطقهای باید مستقیماً در برابر رأیدهندهگان محلی پاسخگو باقی بمانند.
Views: 29